Apsik Blog

Wyjeżdżam na Mazury pod namiot. Mam idiotyczne przeczucie, że to będą najgorsze dwa tygodnie wakacji…

Tak niespodziewanie rozpoczęły się te wakacje, nagle wkroczyły w moje życie, a ja nie zauważyłam kiedy. Wciąż ‘ nie czuję ich ‘. Jedyne co dociera do mojej świadomości to coraz więcej wyjeżdżających osób. Wokół mnie robi się poprostu … pusto. Pracowicie zaczął się ten czas, czas, który teoretycznie powinien być czasem lenistwa i zabawy. Brakuje mi chwili na oswojenie się z tym wszysytkim. Wstaję codziennie rano ze świadomością, że za kilka dni to ja będę przeżywać szaleństwo pakowania, pożegnań i wreszcie samego wyjazdu. Wiem, a jednak ciągle nie mogę tego zrozumieć. Te myśli zadziwiają mnie. Zdziwiło mnie to, jak szybko minął ten rok, ciągle dziwi. Nadal nie pojmuję tego, że w sobotę już mnie tu nie będzie. Będę gdzieś daleko. Gdzieś, gdzie nie znam nikogo i mnie nie zna nikt.

Tam, gdzie wszystko będzie nowe, nieznane i nieprzebyte.

Tam, gdzie wszystko będzie zależało ode mnie.

Jakie trudne były te ostatnie dni! Ciągła bieganina, próby i ostatnie chwile. Jestem wykończona, ale chyba było warto . Oceny znośne i od razu mi lżej. Mam już wakacje, ale zupełnie tego ‘nie czuję’. Przede mną ponad sześćdziesiąt dni wolności, ale ta perspektywa zamiast mnie cieszyć, przytłacza… To takie niezapisane dni, które muszę wypełnić. Na moich barkach spoczywa odpowiedzialność za to, jakie będą… Czas wypoczynku, regenerowania sił. A ja jak na złość czuję, że będę miała go zbyt wiele, że dojdą do głosu moje myśli! Mieszane przeczucia nadciągającej życiowej burzy. E(c?)h chyba mam zbyt skomplikowaną osobowość jak dla siebie samej .

Kilka ważnych rozmów, kilka trudnych słów. Wiele osób uświadomiło mi pewne rzeczy. Pozwoliło inaczej spojrzeć na świat.Strasznie dużo się przez to zmieniło… Odnoszę wrażenie, że ’słowa nie do powiedzenia’już padły.

Cudowny koncert! Nowe znajomości i pijany, wolny punk;/ .

Idiotyczna rozmowa. Kac moralny ;/

Leniwie upływa ten czas . W szkole powoli kończy się szaleństwo wystawiania ocen. Tylko pogoda nie bacząc na datę w kalendarzu kaprysi! Pada i chmurzy się, chmurzy i pada. A ja już bym chciała tak letnio żyć, pomyśleć ot tak, wakacyjnie! Pomyśleć głową pełną słońca i szumu mazurskich jezior. Już niewiele pozostało!Damy radę .

Dziwny był ten dzień… Zaczął się cudownie. Przedpołudnie przyniosło mi wiele radości. Organizowaliśmy harcerski Dzień Dziecka. Niby nic, a jednak! Uśmiech tych dzieciaków dał mi do zrozumienia, że robię słusznie. Później było już coraz trudniej. Dużo słów, które nie powinny zostać wypowiedziane, a wciąż dźwięczą mi w uszach. Ich sens nadal wisi gdzieś w powietrzu, nie dając spokoju. Mam jakiś idiotyczny kryzys wiary we własne ideały, kryzys przekonań i tego co zawsze wydawało mi się właściwe. Tak bardzo lubiłam wszystko co wiązało się z harcerstwem. Teraz męczy mnie to, męczą mnie Ci ludzie. Intrygi, kłamstwa i niejasności. Mam chwilę, kiedy chcę rzucić to w cholerę! Być sobą bez drużyny. Ale wtedy przypominają mi się te wszystkie piękne chwile i nie potrafię. Nie mam dość siły, żeby powiedzieć sobie : DOŚĆ! A może to nie jest słabość, a wręcz przeciwnie, siła…?