Apsik Blog

Tak strasznie mozolne, a zarazem krótkie są te dni! Czas przepływa mi przez palce, a ja nie potrafię go zatrzymać… Jestem zmęczona tymi wakacjami, tym, że nie spędzam ich tak, jak bym tego chciała. Ciągle gdzieś biegnę i nie umiem się zatrzymać. Wiele spraw wyjaśnia się. Czuję się paskudnie zarówno psychicznie, jak i fizycznie (choroba=tradycja :/). Na dodatek zostałam
“wtrącona” w kłótnię dwojga ludzi, która prędko się nie skończy… Straciłam siłę, chęć i cierpliwość. A przede wszystkim zrozumienie. To takie wakacje rozwianych złudzeń i straconych nadziei.

“Ile można czekać na Ciebie?
Ile można zapierać dech?
Zmęczona ciągłym dzwonieniem do Ciebie
Zmęczona, bo znowu Cię nie ma”

Pomyśleć, że kiedyś uważałam, że dzieci są cudowne… Minął jeden dzień mojej “pracy” , a ja już mam dość! W ciągu czterech godzin przeżyłam napad dziecięcych terrorystów, atak trochę większych dzieci, czyli moich znajomych . Zastanawiam się, co też takiego ma w sobie balon, że wyzwala tyle emocji! Ludzie w obliczu balonów zmieniają się diametralnie… Poza tym boli mnie wszystko od chodzenia . Wniosek z dnia dzisiejszego: boję się dzieci…

Wróciłam do domu!!! Wszystko mi się tu podoba, począwszy od upałów i kurzu, a skończywszy na wannie . Odzyskałam swoją codzienność. Tą szarą i zwykłą, ale swoją. Można powiedzieć, że dopiero teraz rozpoczynam wakacje. Muszę nadrobić zaległości towarzysko-koncertowe . Wakacjuję! Tylko czasem, ot tak,trochę mi tęskno za ‘tamtym światem’. Światem zapachu słońca, smaku wiatru i błękitu jezior…