Apsik Blog

Sporo się zmieniło, a czas przebrzydły nie pozostawia mi nawet chwili na myślenie ani opisanie tego, co wokół . Działam w 8 Gromadzie Zuchowej ‘Kaczki Dziwaczki’ . To naprawdę daje mi radość i satysfakcje. Udało mi się unormować, podsumować i zamknąć sprawy trudne. W szkole jak zwykle ciężko i beznadziejnie. Zaliczyłam już jedno publiczne wystąpienie-ośmieszenie. Wracam do domu potykając się o własne nogi
ze zmęczenia, tylko po to, by śpieszyć się na nowy odcinek tego świata po ‘nowe nieznane przykrości’. Nie widziałam Somsiata od czterech dni. To o czymś świadczy… Doba ma za mało godzin. Ludzie są obok. Naprawdę, są. Obok- wystarczy. Teraz to widzę. Doceniam.

Zimno. Szaro. Ponuro. Brrr! Życie, składam reklamacje! :/

Czasami wszystko wokół jest piękne i radosne. Dlaczemu więc, chwilę później wracają lęki, złe wspomnienia i ‘to’, co tak skrzętnie zagrzebałam, schowałam i przykryłam kurzem zapomnienia i czasu? Bywają chwile, gdy wspomnienia i tęsknoty za czymś, co nieosiągalne wychodzą na światło dzienne, ze swego szczelnego schowka. To okropne momenty. I wtedy człowiek nie wie, co dla niego lepsze… Czy powrócić do dobrze znanej czynności zwanej ‘zapominaniem’, czy podjąć się walki z żalem i skrywanymi pretensjami? Czy warto próbować naprawić sprawy pozornie (?) do naprawienia niemożliwe? Zapomnienie czy rozgrzebywanie starych smutków? Który upadek boleśniejszy…? Ktoś zna odpowiedź…?

(…)
są inni co się nawet po ciemku odnajdą
lecz przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać
tak czyści i spokojni jakby śnieg się zaczął
byliby doskonali lecz wad im zabrakło

ks. Jan Twardowski