Obserwacja ludzi w czasie tych wakacji bardzo mnie zmieniła. Mój idealizm i wiara w to, że może kochać i żyć ot tak uczciwie, uległy zachwianiu. Patrzyłam na świat z nieco mniej smarkatej perspektywy i miałam ochote schować głowę pod poduszkę. Brak zahamowań, brak wyrzutów sumienia i wszędobylska swoboda przeraziły mnie i równocześnie zafascynowały. Czy nie prościej żyć właśnie ot tak? Lekko i bezproblemowo czerpiąc z życia garściami? Tylko co, jeśli kiedyś, w nocy dopadną nas zmory przeszłości i sumienie zacznie podgryzać w piętę? Przez chwilę nawet poczułam się taka dorosła. I było mi bardzo pięknie - mogłam się nie bać i żyć intensywnie. Chwilę później jednak musiałam wrócić do swojego życia. I nagle zwątpiłam w nie. To, co kiedyś było dla mnie tak ważne wydało mi się puste i bezwartościowe. Przeraziłam się. Przecież wszystko co moje, co składa się na mój codzienny świat nie mogło w ciągu jednej chwili stracić dla mnie na znaczeniu. Teraz próbuję odbudować i poskładać swoją rzeczywistość. Nie jest łatwo. Nie mogłam dłużej żyć chwilą, wolnością absolutną i poczuciem “mogę wszystko!”. Przecież kiedyś mogłabym obudzić się zupełnie sama. Czy warto więc dla kilku chwil szczęścia absolutnego poświęcić wszystko?

“Powrotów nie będzie.” K.N.

“Deszczowe wtorki które przyjdą po niedzielach
Kropelka żalu której winien jesteś ty
Nie prawda że tak miało być
Że tak warto w byle pustkę iść
To wciąż za mało, moje serce żeby żyć.”

I mimo wszystko szczęśliwie.

Robię się tak sentymentalna, że aż lżejsza od powietrza.

***
stworzył mnie z własnych oczu
z szeptu liści
które były poza mną
budował z słów
zanoszących się wiosną
potem
w dotyku znalazł usta
zamieszkałe pod wąskim księżycem
przystanął zamyślony
a moje ręce właśnie
żyły ogromnie złoto
pośród jego ściągniętych brwi

H. Poświatowska

Za 9 minut małe, białe okno w katalogu publicznym, z traumatyczną liczbą 18, zostanie uprawomocnione. Kierując się statystykami, ukończnie magicznej (?!) osiemnastki niewiele zmienia w życiu przeciętnego człowieka. Alkohol pije już od dobrych kilku lat, palenie zdążył rzucić (okazjonalnie, okazjonalnie!), a przysłowiowy plastik służyć mu może co najwyżej do rzucenia pod nos rodzicom przy co większej awanturze.

Hm. Zaczynając zdanie od ‘hm’ - ostatnie chwile młodości pozwalają mi się wybitnie rozpieszczać - mogę zdecydowanie stwierdzić, że nie jestem przeciętna. Co więcej, normalna już zupełnie nie. Mam uczucie paskudnego ucisku w żołądku, który pamiętam z karuzeli “Mambo Jambo”. Przytłaczające zdania “och córeczko kiedy Ty tak dorosłaś?!”, optymistyczne życzenia pomyślnego zdania matury i dobrego wyboru jedynej słusznej drogi życiowej, nie pomagają.

Czy ja do jasnej cholery za mąż wychodzę? Jak matka- polka z trójką dzieci pod pachą pracować w polu gnam? W moim podejściu do życia nie zmieniło się nic od 15 roku życia - nie chcę dorosnąć. Bynajmniej nie czuję się na to gotowa. Chcę być programowcem na zimowisku, tańczyć na śniegu, śpiewać z Somsiatem pod balkonami sylwestrowe syrenady, pojechać na kolonie jako wychowawca. Nawet z tym prawem jazdy mi się nie spieszy… Tramwaje na Śląsku mają w końcu swój urok. Problemem smoleniackiej klasy trzeciej jest nawał. Studniówki, matury, prób studniówkowych, matur próbnych, egzaminów na prawo jazdy. To wszystko podstępnie próbuje dostać się do mojego umysłu.

A co mi tam! Nie jest źle! Włókna kolagenowe trzymają się nieźle, przyjaciela mam przez duże “P”, włosy też mi nie wypadają. Będę się więcej śmiać. Na noworoczne postanowienia przyjdzie czas. Radosnych!

Zapytasz : jak to? To wszystko nic nie znaczy? Odpowiem - zrozumiesz, kiedy będziesz duży. Zrozumiesz, kiedy zaufasz człowiekowi. Zrozumiesz, kiedy go stracisz. A ja duża być wcale nie chciałam. Dorosłość złapała mnie kurczowo za lewą piętę i puścić nie chce.

Kiedy nauczę się wreszcie fruwać, teraz lub nigdy, nie zapomnę o tym, co było. O leżeniu w trawie na łące z Somsiatem i sianie we włosach. O tarzaniu się w śniegu. O rozmowach przez telefon do 3 nad ranem. O patrzeniu w gwiazdy na balkonie. O nerwach i zamkniętych oczach. I o zapachu słońca. I o teatrze.

Bo znaczy bardzo wiele. Tylko jak mogę żyć przyszłością, przeszłości w tle nie pozostawiajac? Pamiętając, tęskniąc i wspominając czy szukając dobra w tym co dzisiejsze? Mam siedemdziesiąt dni na podjęcie decyzji, tylko… czy przypadkiem nie podjęliście jej już za mnie?

Ja przesmuciłem swoją młodość. Ty nie popełnij tego samego błędu.

Dlaczemu tak? Najpierw odsuwasz się i zostawiasz wszystkich, a potem masz pretensje o to, że nikt o kontakt z Tobą już nie zabiega? W jaki sposób mamy to robić skoro odcięłaś się od wszystkich na dobre. Skreślając ich nie musiałaś odrzucać też mnie. Przestałaś się liczyć z kimkolwiek. Nie masz już granic. Nikt mnie tak nie potraktował.

Bilans- dwa na minus?

Bo jak się łączyć to do boju, bo jak współdziałać to w chwilach buchających patosem i podniosłością. Bo ludzi łączą tylko !wspólne ideały i katastroficzne chwile. Guzik prawda, bo w tym roku na moim obozie tym, co nas ze sobą scaliło, wytarło, starło i przetarło były odciski i beznadziejne plastry 2,50 zł za opakowanie.